Is dit het dan?

Om gelijk maar mijn “medefeestganger” te quoten. Daar zitten we dan op een te lage stoel, in een veel te warm één of ander achteraf zaaltje (de eigenaar is wat kouwelijk aangelegd) met sinterklaasslingers werkelijk óveral, naar dansende mensen te kijken, met name oudere, dansende mensen. Net als ik hem vraag “Dit is best ouwe-lullen-muziek, hè?” Barst hij los en zegt lachend (doch een tikje bewust van de “typische” situatie): “Ja! Dát zat ik me net ook te bedenken!” Tjonge…

Het is zaterdagavond 21.20u. Het is “vrije dansavond” op de dansschool en laten we zeggen dat de aanwezigen de gemiddelde leeftijd van ons 2 met 18 jaar doet stijgen. Een tikje verjonging zou geen kwaad kunnen… Toch is het niet ongezellig hoor. Er zijn natuurlijk wel bekenden en het is ook al “genieten” van het uitzicht. Vrolijk te hoog opgehesen broeken of een “hippe” spijkerbroek (type “Edwin”) doen de ronde. “Ja doe die riem met die blitse cowboy buckle er maar bij aan, schat; dat maakt het echt áf!” Is dit het dan écht?

Ik ben nu dit boek aan het lezen “’t Jaar dat ik dertig werd”. Me voorbereiden is een groot woord; het leek me gewoon een leuk boek (en dat blijkt ook zo), maar het begint wel een pietsie te kriebelen. Want ja; ik wil vanalles, maar waar begin je? Wanneer kom ik die leuke vent tegen die mij al jaren beloofd wordt door iedereen? Of misschien ken ik ‘m wel en staat hij al lang voor mijn neus te wenken en te wuiven en zwaaien en alles (figuurlijk dan hoor, want ik heb dat nog niemand letterijk voor mijn neus zien doen) en ben ik zó ontzettend langs ‘m heen aan het kijken?

<Zucht> Toch is het wel goed om te weten dat je nog “goed in de markt” ligt. Zo af en toe eens een momentje hebben zeg maar… Dat gebeurt mij helaas te weinig. Bijna nooit eigenlijk… En dat te dichtbij elkaar dansen met een vreemde vent (lees dus ”oude vent”) in de “foxtrot-changé” is nou niet wat ik direct in gedachten had met “complimentje”, “vleiend” en “in de markt”… changé help… changé! Maar goed… misschien nu mijn minimorfose een beetje rond is (13 kilo lichter, kapper, nieuwe garderobe (die oude te grote zooi ook meteen de deur uit!) Ik ben dus wel blut nu, maar what the heck!). I call this hunting season to be opened! Let the games begin! Oh, en als mister right mij al kent, laat ‘m me dan even sms’en!

Ik ben er niet zo van overtuigd dus; dat “dit het is”, alhoewel het wel goed is je het je regelmatig even af te vragen; dat houd je scherp en alert en zo en kun je jezelf tijdig bijsturen, voordat je gaat denken dat zo’n grote ovale cowboy buckle weer helemaal “da bomb” is! En je je ineens op die oh, zo gezellige workshop line- of square dance bevindt.

Nee: “Dit is het niet”. Het is gewoon wat je er zelf van maakt en ik maak er graag iets leuks van. Zo was de rest van de avond ook wel geslaagd. Tenminste; ik heb het reuze naar mijn zin gehad; lekker gedanst (ook die “gouwe ouwe”: een lekker verwarrende Weense wals of ‘n “hou-je-hoofd-erbij-Valeta”). En af en toe een gekkigheidje. Ja; noem het minimalistisch, noem het wat je wilt, maar ik heb ’t dan al snel naar mijn zin. En dat is prettig, want steeds een heftige thrill zoeken omdat je je anders verveelt, lijkt me vermoeiend (en op den duur best ook weer saai worden). Al ben ik eigenlijk best in voor dingen als (nog een keer) parachute springen, (nog een keer) white water raften op een woeste rivier of survivallen in de Ardennen (ik krijg even een déjà-vu van bevroren sokken, oktober, Ardennen, 5vwo; já dát waren nog eens tijden!).

Maar ach: wel thrill, geen thrill “Dit” hoeft het niet te zijn. Kan wel. Maar hoeft niet. Ècht.

Changé!

Trouwens, heeft u al eens gehoord van dit soort webstandaarden? Zo niet, doe uzelf en anderen een groot plezier en overweeg een andere browser!