Laatst, tijdens een gezellig avondje van de borrel en de babbel, kwam een vriendinnetje met een "hypothetisch" gevalletje… een vraagje, zei ze…: "Wat nou hè... als je één van je beste vrienden leuk vindt?"
Oh jee... ja; dat is niet een van de makkelijkste "hypothetische" gevalletjes. Been there, done that, got the t-shirt ... Was niet de handigste, prettigste ervaring.
Nou ja; laat me dat nuanceren; Oké 't was leuk (erg leuk... maar meer details zal ik jullie, beste lezers, besparen), toen 't nog goed ging. Daarna was 't al snel messy... (misverstanden, andere ideeën) and ugly (ruzie op afstand) en uiteindelijk is het behoorlijk uit de klauwen gelopen; ik zie 'm praktisch nooit meer, zijn vrouw (die hij toen nog niet had; voor de goede orde!) vindt 't idee raar en vriendschap? Is in geen velden of wegen meer te bekennen.
Niet iets dat je nog eens wilt meemaken eigenlijk. Of ongewaarschuwd een ander op af wilt sturen. Zeker niet als je het gewoon erg leuk hebt samen... zo... zoals het nu is.
“Maar stél nu dat je stiekem nóg 'n pietsie meer voor 'm gaat voelen. Je weet wel; zo'n onhandig pietsie meer dan vriendschap. En je wilt eigenlijk van hèm weten wat hij er van denkt... of hij hetzelfde voelt...maar hey... je wilt natuurlijk wel als back-up die vriendschap houden...“
“Wat doe je dan?”
Want ja; er zijn wel een soort ongeschreven regels. En een van je goede of beste vrienden meer dan leuk vinden is eigenlijk not done... Tenminste mág natuurlijk wel; ‘tis niet verboden of zo... maar je kunt niet meer terug hè... eenmaal langs station "bekennen"...
Want ja; als je 't vraagt en het blijkt niet wederzijds te zijn; ja; dan hou je mooi wel dat moment... en dat blijft dan elke keer als je elkaar ziet zo "hangen" en 't wordt ook niet meer helemaal als ervoor (of je moet een hele sterke witte blinde ingebouwde muur hebben die alles weerkaatst en niets onthoudt)...
Maar toch: de wereld vóór en de wereld ná is altijd anders.
Want zó'n muur; die heeft toch eigenlijk niemand. Waardoor je er altijd toch maar mooi wel mee zit als het even niet lekker uitpakt. En hoe zit het dan met die vriendschap en zo…
Maarrr... stel nu dat blijkt dat beide partijen eigenlijk stiekem hetzelfde idee hebben, maar het alle twee niet (durven) zeggen... Loop je mooi wat mis!
En zeg je het niet, dan blijft het steeds ook "hangen": “Zou hij wel, zou hij niet... wat bedoelt hij daar mee... en toen hij dat ene zei... zou hij daarmee bedoelen dat...?”
(Ja, mannelijke lezers; dat is wat vrouwen er ook altijd bij alles bij denken... is erg lastig trouwens hoor... zeker omdat mannen eigenlijk altijd niets extra's met iets bedoelen, maar het gewoon bedoelen zoals ze het zeggen...(wel zo makkelijk). Het is soms erg vermoeiend ... uitspitten wat een man bedoelt met iets... terwijl er helemaal geen dubbele bodem te bekennen is...pffff... tis een klus hoor!)...
Hoe kan ik subtiel duidelijk maken dat... tjonge.... wat een gedoe eigenlijk...
Het is zo makkelijk nog niet. Zeker niet voor vrouwen… mannen zijn wat meer recht door zee… (alhoewel, dit hier is een voor mannen ook een lastig gevalletje denk ik?)
Maar ja… wel niet wel niet wel…zijn we er nog niet uit wat te doen…
Die avond trouwens ook niet… ook niet hypothetisch…
Tip: ga op je gevoel af? (deze keer gaan we er maar niet op in dat dat gevoel je ook wel eens in de steek kan laten op de meest cruciaaaale momenten…)
Of nog beter: (de beste oplossing eigenlijk): hopen dat HIJ het nu eens eindelijk toegeeft!
Ja… dát is het…
Maar het blijft "Hypothetisch" natuurlijk…
Toch?
Brigitta.